Bonus-Zaa

เรื่องที่กำลังจะเล่านี้ ไม่แน่ใจว่ามันสมควรเรียกว่า "นิทาน" หรือไม่
ทั้งยังไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องแต่ง
แต่ดูเหมือนเป็นเรื่องที่ไม่ตกยุค โดยเฉพาะในโลกของเราตอนนี้
ที่เต็มไปด้วยการรบพุ่ง ราวกับว่าสงครามเป็นเพียงเกมโชว์รายวัน

ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2
กองทัพเยอรมนีใต้ธงนาซียาตราทัพยึดครองหลายประเทศในยุโรป
เมื่อรุกรานถึงประเทศหนึ่ง พลเรือนชายหญิงในแผ่นดินนั้นลุกขึ้นสู้รบ
ปกป้องเอกราชอย่างสุดชีวิต พลเรือนส่วนหนึ่งตกเป็นเชลย

นายพันเยอรมันสั่งให้พวกเชลยยืนเรียงแถวที่กำแพง แถวละยี่สิบคน
เหล่าทหารยกปืนยาวขึ้นเล็ง

นายทหารเยอรมันสั่ง "ยิง"
ร่างเหล่านั้นร่วงลง รอยเลือดเปื้อนทั่วกำแพง

ผู้บังคับบัญชาสั่งจัดเรียงแถวเชลยใหม่ หนึ่งในนั้นเป็นเด็กชายวัยราวสิบขวบ

เด็กชายก้าวมาหานายพัน เอ่ยว่า
"ท่านครับ ขอผมไปก่อนได้ไหม? แล้วผมมาอีก"
"จะไปไหน?"
"กลับบ้าน"
นายพันไม่เชื่อหูตัวเอง "กลับบ้าน?"
"ผมอยากไปลาแม่ก่อน ผมสัญญาว่าจะกลับมา"

นายพันส่ายหัว ยิ้ม
"แล้วมึงก็ไม่โผล่กบาลกลับมาอีกละซี"
"ผมจะกลับมาแน่นอนครับ ผมสัญญา"
"เอ้า! ไป! ไปให้พ้น"

เด็กชายวิ่งหายลับไป

นายพันสั่งยิงต่อ ร่างของพลเรือนล้มลงกองตายจนหมด
นายพันนั่งพักที่บริเวณนั้น เป็นงานที่เขาเกลียด
แต่ดูเหมือนฆ่าเท่าไร ผู้คนก็ไม่หมดเสียที

ชั่วโมงถัดมา พวกทหารได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามายังจุดนั้น
ร่างเล็ก ๆ ร่างนั้นก้าวตรงไปที่นายพัน

เด็กชายคนนั้นเอ่ย "ผมกลับมาแล้วครับ"

นายพันมองหน้าเด็กน้อยเนิ่นนาน หยดน้ำซึมจากหางตา
เอ่ยเรียบ ๆ ว่า "กลับบ้านไปซะ เจ้าหนู"

BONUS_13